De schrijfkabouter is mijn eerste Eftelingherinnering. Eerst samen met papa met moeite de toen nog grote trap op klauteren om dan boven met grote ogen naar de stokoude kabouter te staren. En dan weer naar beneden en kijken hoe het waterrad eindeloos water bleef scheppen. Bovenin de paddenstoel krijg ik steevast een gevoel van berusting, alsof ik weer even dat kleine menneke van toen ben. Het is de ultieme nostalgie, echte Efteling-magie. En terwijl we naast elkaar naar het tafereeltje kijken, vraagt een klein meisje verlegen “Meneer, wie is dat”? And the magic continues…